Somanchi Sridevi

“కొత్తగా పెళ్ళైనవాళ్ళు ఏ కూర్గో, వూటీయో వెళ్తారు, హంపీ వెళ్లటమేమిటి?”

“… ముప్పయ్యేళ్ళుగా ఇలాగేగా వున్నాను? నువ్వు చాలా మారిపోయావు…ప్రమీలా!”

“అమ్మా! అల్లా సినిమాలో జమునలా యింత పొడుగు జడేసుకుని పూలెందుకు పెట్టుకోవే?” అనడిగింది కుతూహలంగా.

“నాన్న కావాలమ్మా!” అని ఏడేళ్ళ బిందు ఏడుస్తుంటే కళ్ళమ్మట నీళ్ళు తిరుగుతున్నాయి ప్రతిభకి. ఎవరేనా తామిద్దర్నీ గుండెల్లోకి పొదువుకుని, లాలించి ఓదారిస్తే ఎంత బావుండును!

“నాకింకా అరవయ్యేళ్లు లేవు. అప్పుడే ముసలితనమా? సరే వస్తుంది. వస్తే? …”

“శ్రియ స్లీపింగ్ పిల్స్ మింగేసిందట. మామయ్య చూసి భయపడిపోయి వెంటనే హాస్పిటల్‍కి తీసుకెళ్లాడు. చావు తప్పింది పిచ్చిపిల్లకి. నీమీద ఎంత ప్రేమ లేకపోతే అలాంటి పని చేస్తుంది?”

సరిగ్గా పదీనలభయ్యైదుకి కోణార్క ఎక్స్‌ప్రెస్‍లో ఉన్నాడు భార్గవ. సూదిమొనంత చీలిక మొదలైంది మనసులో. లావాలా ఎగజిమ్మసాగాయి ఆలోచనలు. ఉదయపు సంఘటన యొక్క మరో పార్శ్వాన్ని దర్శిస్తున్నాడతను.

వాళ్ళ ఆఫీసులో నాన్నకి చండశాసనుడని పేరు. ఇంట్లో అమ్మనికూడా తనకింది వుద్యోగిని చూసినట్టే చూస్తారు పని విషయంలో.